शब्द आफ्नैमा समस्या होइनन्; समस्या तिनमा बोकिएको ऊर्जा हो। कठोर वा असभ्य शब्द सतहमा मात्र देखिन्छन्, तर जरा प्रायः असहायता र अवहेलनामा हुन्छ। जब प्रणालीले कान बन्द गर्छ, दबाब बढ्छ, अनि शब्द पनि आगो बन्छ—बिरोधभन्दा बढ्ता “अब कृपया सुन्नु” भन्ने अन्तिम गुहार जस्तो।

बालेनको कडा भाषामा असभ्यता देखिन सक्छ, तर पछाडि निराशा, ढोंगप्रतिको असहजता, र निष्क्रियताप्रतिको थकान बसेको छ। समाजले धेरैलाई “चुप बस्नु” सिकाउँदा, केही आत्माहरूले ढाँचा तोडेर बोल्न थाल्छन्। मौन भएर “ठीक” देखिनु भन्दा बोल्दा “गलत” हुनुले कहिलेकाहीँ मानवीय पीडा स्पष्ट पारिदिन्छ।

अध्यात्मको दृष्टिले यस्तो विस्फोट आक्रोश मात्र होइन, दमनित ऊर्जाको विसर्जन पनि हो। 

हामीले “के भनिएको छ?” भन्दा पहिले “किन भनिएको छ?” भनेर हेर्नु उपयुक्त हुन्छ। शब्दभन्दा ठूलो कुरा त्यहाँको चोट हो। जब सामूहिक संवेदनशीलताले उपचार दिन सक्दैन, उपचार खोज्न शब्दले चिच्याउनु पर्छ जस्तो लाग्छ। यस्तो बेला असभ्यता भन्दा हाम्रो असंवेदनशीलता नै गहिरो समस्या बन्ने गर्छ।

अन्ततः परिवर्तन भाषाभन्दा बोधले ल्याउँछ। आगोले ध्यान तान्छ; दीपकले दिशा देखाउँछ। कसैले आगो बलाएको छ भने, अब सामूहिक चेतनाले दीपक बलिरहेको छ कि छैन—त्यही मूल प्रश्न हो।

ॐ शान्तिः शान्तिः शान्तिः ॥ 🙏